Na een geïmproviseerd ontbijt en enkele koffies de koffers gepakt in het Motel6 van Lake Havasu City. Eerst de person greeter aan de ingang van de Wal-Mart nog een goeie dag gezegd, de nodige inkopen gedaan en de auto volgetankt. Daarna on the road again richting Route 66. Op die historische route is het vandaag de dag heel rustig rijden, in tegenstelling tot in de jaren ’50, toen iedereen die van het oosten van de US naar het westen emigreerde langs deze weg passeerde. Oatman is een ingeslapen mijnwerkersstadje langs de Route 66, dat vandaag de dag af en toe wakkergeschud wordt door pistolero’s die voor toeristen hun nummertje opvoeren. De ezels, afstammelingen uit het mijnverleden, zagen we enkel buiten het dorp.
Hackberry is een afspanning langs de Route 66, vol nostalgie naar de tijden van de trek naar het westen. Oude autowrakken, benzinepompen, prularia met Marilyn Monroe en James Dean, reclameborden die met schurende scharniertjes in de wind hangen,…
Na de picnic in Hackberry gaat het verder langs de Route 66. In Seligman stoppen we bij een bar annex souvenirwinkeltje waar we aan de klap geraken met de uitbater. Een interessant babbelke, over de regering, de Mexicanen, het toeristisch seizoen,… Als er een volgende buslading toeristen zijn winkeltje binnenstroomt is het tijd om op te krassen.
Nadat de Route 66 en het integrale oeuvre van Admiral Freebee achter ons ligt zijn we snel in Williams. Aanvankelijk rijden we nog richting Grand Canyon, om er de zonsondergang mee te beleven, maar het begint af en toe te regenen, en in de richting van de Grand Canyon ziet het er nog slechter uit. We keren al snel op onze stappen terug, en komen daardoor op een schappelijk uur aan in het Super8-motel van Williams. De dag wordt waardig afgesloten met enkele fajita’s bij de Mexicaan.
Leave a Reply